สับสนก็ปกติ

ไม่รู้ว่าอยากทำอะไร ไม่รู้ว่าเลือกถูกมั้ย ไม่รู้ว่าควรไปทางไหน แล้วก็รู้สึกว่าตัวเองแย่ เพราะมองไปรอบๆ คนอื่นดูมั่นใจ ดูรู้ทาง ดูเหมือนมีทุกอย่างเรียบร้อย

แต่ความสับสนไม่ใช่สัญญาณว่าเราผิดทาง ลองมองว่ามันเหมือนป่าที่ยังไม่มีทางเดิน ความสับสนเกิดขึ้นเพราะเรากำลังคิด ไม่ได้ทำตามคนอื่นโดยไม่ตั้งคำถาม เกิดขึ้นเพราะเรามีทางเลือก ถ้ามีทางเดียวจะไม่สับสน และเกิดขึ้นเพราะเราใส่ใจ ถ้าไม่สนใจผลลัพธ์จะไม่รู้สึกอะไรเลย ส่วนคนที่ดูมั่นใจน่ะเหรอ บางคนเคยสับสนมาแล้วแล้วผ่านมาได้ บางคนกำลังสับสนอยู่แต่ไม่แสดงออก บางคนเลือกเดินไปก่อนแล้วค่อยหาความมั่นใจทีหลัง

ความมั่นใจไม่ได้มาจากการรู้คำตอบก่อนเลือก มาจากการเลือกแล้วเดินต่อไป

สับสนไม่ได้แย่ แค่แปลว่าเรากำลังเพาะป่าของตัวเอง และทุกต้นไม้ที่งอกขึ้นต้องการเวลา