วิธีทบทวนแบบไม่ตัดสิน

เวลาทบทวนตัวเอง เรามักเผชิญกับเสียงในหัวที่ชอบพูดจาหยาบคายกับตัวเอง ขี้เกียจ ไม่มีวินัย ทำไม่ได้ แทนที่จะทบทวนเพื่อเรียนรู้ กลับกลายเป็นการไต่สวนตัวเองในฐานจำเลย

ลองจินตนาการว่าการทบทวนชีวิตเหมือนการอ่านหนังสือเล่มหนึ่ง ถ้าอ่านแล้วเจอประโยคที่พิมพ์ผิด เราคงไม่เอาปากกาแดงมาขีดฆ่าทั้งหน้าแล้วบอกว่าหนังสือเล่มนี้ไร้ค่า เราแค่อ่านผ่านไปแล้วเข้าใจว่าตรงนั้นมันคลาดเคลื่อน แล้วก็อ่านต่อไป การทบทวนตัวเองก็เช่นกัน ไม่จำเป็นต้องตีความว่าไม่ได้ทำอะไรบางอย่างเพราะเป็นคนไม่ดี แต่ลองถามว่าเกิดอะไรขึ้นที่ทำให้ทำไม่ได้ เหนื่อยไปมั้ย มีเรื่องต้องรับมืออะไรบ้าง ไม่มีเวลาพอหรือเปล่า คำถามเหล่านี้ช่วยให้เห็นเงื่อนไขแทนที่จะเห็นแต่ความผิด

ลองทบทวนด้วยความอยากรู้แทนที่จะทบทวนด้วยความอยากลงโทษ แล้วดูว่าภาพจะชัดขึ้นแค่ไหน

เพราะการทบทวนที่มีความหมายไม่ใช่การตั้งศาลพิพากษาตัวเอง แต่คือการเปิดหนังสืออ่านทบทวนเพื่อเขียนบทต่อไปให้ดีกว่าเดิม