เหนื่อยหลังกลับบ้านก็ปกติ

กลับจากบ้านมาแล้ว แทนที่จะรู้สึกเบาสบาย กลับรู้สึกเหนื่อยล้าจนแทบจะไม่อยากขยับตัว แล้วก็เริ่มโทษตัวเองว่าทำไมถึงเพลียขนาดนี้ ทั้งที่ก็แค่กลับไปอยู่กับคนในครอบครัวไม่กี่วัน

แต่ความเหนื่อยล้านี้มีรากฐานที่ลึกกว่าที่คิด ลองจินตนาการว่าการกลับบ้านเหมือนการสวมชุดที่เคยใส่ตอนเด็ก ชุดนั้นคุ้นเคย แต่มันคับเกินกว่าจะหายใจออกเต็มที่ ที่บ้านเราต้องแสดงเป็นลูกที่ดี ต้องระวังคำพูดทุกประโยค ต้องยิ้มรับคำถามซ้ำๆ ต้องกลืนน้ำเสียงเพื่อไม่ให้ใครผิดหวัง ทุกอย่างเป็นพลังงานที่ถูกใช้ไปแบบเงียบๆ จนไม่รู้ตัวว่าหมดไปตอนไหน และเมื่อต้องสลับกลับมาเป็นตัวเองอีกครั้ง ร่างกายก็ต้องปรับตัวใหม่ทั้งระบบ

การเหนื่อยแบบนี้ไม่ได้แปลว่าเราไม่รักครอบครัว และไม่ได้แปลว่าเราอ่อนแอ มันแค่แปลว่าเราใช้พลังงานไปเยอะมากในการแบกบทบาทที่หนักกว่าที่ปากพูดออกมาได้

ถ้าวันนี้ยังเพลีย ก็ปล่อยให้ได้พัก ไม่ต้องรีบกลับไปเป็นคนเก่ง

ชุดที่คับเกินไปไม่ได้ทำให้เราตัวเล็กลง แต่ทำให้เราลืมว่าตัวเองโตแล้ว