ไม่ต้อง perfect ก็มีค่า

ลองลองนึกภาพว่าใบไม้ใบหนึ่งตื่นขึ้นมาแล้วกังวลว่าสีของตัวเองไม่เหมือนใบอื่น ขอบไม่เรียบ รอยร้าวบนผิวไม่สวยพอ ถ้าใบไม้ทุกใบคิดแบบนั้น ป่าก็จะไม่มีวันงามได้

มักเอาตัวเองไปวัดกับภาพที่สังคมวาดไว้ ภาพที่บอกว่าคุณค่าของคนต้องผ่านการเกลาขัดจนเรียบเนียนไร้รอย แต่ความจริงคือ สิ่งที่ทำให้ใบไม้สวยคือความแตกต่าง รอยร้าวของมันคือเรื่องราวที่ลมและฝนจารึกไว้ ไม่ใช่ข้อบกพร่องที่ต้องซ่อน

คุณค่าของคนไม่ได้ถูกปั้นจากความสมบูรณ์แบบ แต่ถักทอมาจากทุกครั้งที่ล้มแล้วลุก ทุกคราวที่เผชิญความเจ็บปวดแล้วยังเลือกเดินต่อ

มีค่า ไม่ใช่เพราะไร้ที่ติ แต่เพราะทุกรอยบนตัวเองคือเรื่องราวที่มีความหมาย