365 วันที่ผ่านมา... เธอเก่งมากแล้วที่พาตัวเองมาถึงตรงนี้

ในนาทีที่เข็มนาฬิกากำลังเดินหน้าไปอย่างไม่รีรอ ใครหลายคนอาจกำลังตื่นเต้นกับแสงไฟเฉลิมฉลอง เสียงเพลง และคำปณิธานปีใหม่ที่สวยหรู แต่เราเชื่อว่ามีอีกหลายคนที่กำลังนั่งเงียบๆ มองดูปฏิทินด้วยความรู้สึกที่หนักอึ้ง

เสียงของโลกภายนอกมักตะโกนบอกเราเสมอว่า "ปีหน้าต้องดีกว่าเดิม" หรือ "รีบตั้งเป้าหมายใหม่สิ" จนบางครั้งเสียงเหล่านั้นก็กลบเสียงหัวใจดวงเล็กๆ ของเราไปเสียสนิท เสียงที่อยากจะบอกแค่ว่า "เหนื่อยจังเลย ขอนั่งพักก่อนได้มั้ย"

วันนี้ ที่พักใจ ไม่ได้มาเพื่อเร่งเร้าให้ทุกคนต้องรีบเปลี่ยนตัวเองเป็นคนใหม่ หรือต้องมีเป้าหมายที่ยิ่งใหญ่คับฟ้า แต่เราอยากมานั่งข้างๆ แล้วชวนคุยเบาๆ ว่า "365 วันที่ผ่านมา... เหนื่อยมามากเลยใช่มั้ย เก่งมากแล้วนะที่พาตัวเองมาถึงตรงนี้"

องก์ที่ 1: แด่ร่องรอยบาดแผลที่ไม่มีใครเห็น

ลองหลับตาลงช้าๆ แล้วนึกย้อนกลับไปตั้งแต่วันแรกของปี... จำได้มั้ยว่ามีกี่คืนที่เราร้องไห้เงียบๆ คนเดียว? มีกี่เช้าที่เราไม่อยากลืมตาตื่นขึ้นมาสู้ต่อแต่ก็ยังฝืนลุกขึ้นมาอาบน้ำแต่งตัว? มีกี่ครั้งที่ต้องกลั้นน้ำตาแล้วฉีกยิ้มให้คนอื่นเห็นว่า "เราโอเค"?

เรามักจะวัดคุณค่าของปีที่ผ่านมาด้วย "ความสำเร็จ" ที่จับต้องได้—ได้เลื่อนตำแหน่งมั้ย? เงินเดือนขึ้นเท่าไหร่? ไปเที่ยวที่ไหนมาบ้าง? แต่เรามักลืมให้คะแนนกับ "ความอดทน" ที่มองไม่เห็น

การที่ทุกคนยังหายใจอยู่ตรงนี้ ยังมีความรู้สึกเจ็บปวด ยังมีความหวังเล็กๆ แม้จะริบหรี่ นั่นคือหลักฐานที่ยิ่งใหญ่ที่สุดแล้วว่าทุกคนคือนักสู้ที่เก่งกาจเพียงใด บางวันอาจดูเหมือนเราไม่ได้ทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน แต่การประคองใจไม่ให้แตกสลายในวันที่มรสุมโหมกระหน่ำ นั่นคืองานที่หนักหนาสาหัสที่สุดงานหนึ่งของมนุษย์ และทุกคนก็ทำมันสำเร็จมาได้จนถึงวันนี้

ดังนั้น ก่อนที่จะเริ่มคิดว่าจะทำอะไรในปีหน้า เราอยากให้ทุกคนโอบกอดตัวเองแน่นๆ สักครั้ง ขอบคุณร่างกายที่แบกรับความเครียดมาตลอดปี ขอบคุณหัวใจที่ยังเต้นอยู่แม้จะผ่านเรื่องราวที่ทำให้เจ็บปวดเจียนตาย

องก์ที่ 2: ถุงทรายแห่งความเสียดายที่เราแบกไว้

เคยสังเกตมั้ยว่า ทำไมยิ่งใกล้สิ้นปี ตัวเรายิ่งรู้สึกหนักอึ้ง?

นั่นเป็นเพราะตลอดการเดินทาง 365 วัน เราเผลอหยิบ "ก้อนหินแห่งความเสียดาย" ใส่กระเป๋าสะพายหลังมาโดยไม่รู้ตัว ก้อนหินที่ชื่อว่า "รู้งี้..."

• "รู้งี้... น่าจะตั้งใจทำงานมากกว่านี้"
• "รู้งี้... ไม่น่าพูดคำนั้นออกไปเลย"
• "รู้งี้... น่าจะดูแลความสัมพันธ์ให้ดีกว่านี้"

เราแบกความผิดพลาด ความผิดหวัง และคำตำหนิตัวเองสะสมมาเรื่อยๆ จนถึงวันนี้ กระเป๋าใบนั้นมันหนักจนรั้งไหล่เราให้ห่อลง รั้งขาเราให้ก้าวไม่ออก

ความจริงข้อหนึ่งที่เจ็บปวดแต่งดงามคือ "เราย้อนกลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้แล้ว" ประโยคนี้อาจฟังดูโหดร้าย แต่มันคือการปลดปล่อยพันธนาการที่ดีที่สุด การยอมรับว่าสิ่งที่เกิดขึ้นไปแล้วคือส่วนหนึ่งของเส้นทางที่ทำให้เราเติบโต ไม่ใช่ตราบาปที่จะต้องแบกไว้ลงโทษตัวเองตลอดไป

ลองจินตนาการว่าเรากำลังยืนอยู่ริมหน้าผาแห่งกาลเวลา ข้างหน้าคือท้องฟ้ากว้างของปีใหม่ ลองปลดเป้ใบหนักอึ้งนั้นลง เปิดมันออกดู แล้วหยิบก้อนหินเหล่านั้นออกมาทีละก้อน... มองดูมันเป็นครั้งสุดท้าย ขอบคุณที่มันเคยเป็นบทเรียน แล้วโยนมันทิ้งไปในหุบเหวแห่งอดีต

ให้เหลือไว้เพียงบทเรียนที่สกัดได้ ไม่ใช่ความรู้สึกผิดที่กัดกินใจ

องก์ที่ 3: การเริ่มต้นใหม่ด้วยความเบาสบาย และ 'ตามความเหมาะสม'

เมื่อตัวเบาขึ้นแล้ว เราอาจจะเริ่มมองเห็นเส้นทางข้างหน้าชัดเจนขึ้น แต่เดี๋ยวก่อน... ไม่ต้องรีบวิ่งนะ

สังคมอาจบอกให้เราตั้ง New Year's Resolution เป็นสิบๆ ข้อ แต่เราอยากชวนทุกคนตั้งเป้าหมายเพียงข้อเดียวก็พอ นั่นคือ "การใจดีกับตัวเองให้มากขึ้น"

การใจดีกับตัวเอง ไม่ได้แปลว่าจะไม่พัฒนา หรือจะขี้เกียจ แต่แปลว่าเราจะอนุญาตให้ตัวเองเป็นมนุษย์ธรรมดาคนหนึ่ง ที่มีวันดีและวันร้าย มีวันที่เก่งและวันที่พลาด

และถ้าใครรู้สึกว่าการจัดระเบียบความคิดและความรู้สึกมันยากเกินไป การมีเครื่องมือช่วยประคองใจก็ไม่ใช่เรื่องน่าอาย เราอยากแนะนำให้ทุกคนรู้จักกับ "ตามความเหมาะสม"

"ตามความเหมาะสม" ไม่ใช่แค่ชื่อเรียก แต่มันคือปรัชญาการใช้ชีวิตที่เราอยากมอบให้ มันคือเครื่องมือ (ไม่ว่าจะเป็นสมุดบันทึก หรือแนวคิด) ที่ออกแบบมาเพื่อให้ทุกคนได้สำรวจตัวเองอย่างอ่อนโยน ไม่ใช่การตีกรอบให้ต้องสมบูรณ์แบบ แต่เป็นการหาจุดสมดุลที่ "พอดี" กับใจของเราในแต่ละวัน

ลองใช้ "ตามความเหมาะสม" ช่วยจดบันทึกสิ่งที่คั่งค้างในใจ ระบายความรู้สึกที่อัดอั้น หรือวางแผนชีวิตที่ไม่ตึงจนเกินไป ให้พื้นที่กับความยืดหยุ่น ให้พื้นที่กับการพักผ่อน และให้พื้นที่กับการให้อภัยตัวเอง

พิธีกรรมส่งท้ายปี

คืนนี้ ก่อนเข็มนาฬิกาจะแตะเลข 12 ลองหาเวลาเงียบๆ สัก 5 นาที กับกระดาษและปากกา (หรือเปิดใช้ 'ตามความเหมาะสม') แล้วเขียน 3 สิ่งนี้:

1. สิ่งที่อยากขอบคุณตัวเอง: เรื่องเล็กๆ น้อยๆ แค่ไหนก็ได้ เช่น "ขอบคุณที่กินข้าวครบทุกมื้อ" หรือ "ขอบคุณที่ยังยิ้มได้"
2. สิ่งที่อยากให้อภัย: บอกตัวเองว่า "ไม่เป็นไรนะ เราทำดีที่สุดแล้วในตอนนั้น"
3. คำสัญญาใจดีๆ หนึ่งข้อ: เช่น "ปีหน้าเราจะนอนให้เร็วขึ้น" หรือ "เราจะดุด่าตัวเองให้น้อยลง"

เมื่อเขียนเสร็จ ให้สูดหายใจเข้าลึกๆ และค่อยๆ ผ่อนลมหายใจออกยาวๆ ราวกับกำลังเป่าตะกอนความทุกข์ทั้งหมดออกไป

ปีใหม่นี้ ไม่จำเป็นต้องเป็น "คนใหม่" หรอก เป็น "คนเดิม" ที่รักตัวเองมากขึ้น เข้าใจโลกมากขึ้น และใจดีกับตัวเองมากขึ้น ก็เพียงพอแล้ว

ขอให้ปีที่จะมาถึงนี้ เป็นปีที่ใจของทุกคนได้พักผ่อนอย่างแท้จริง ขอให้เจอความสุขในเรื่องเรียบง่าย และขอให้รู้เสมอว่า ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น... เราจะอยู่ตรงนี้เป็นเพื่อนรับฟังเสมอ

สวัสดีปีใหม่นะ... คนเก่งของโลกใบนี้

ด้วยรักและปรารถนาดี
จาก FAHSAI (ที่พักใจ)