กลัวเป็นตัวปลอมในที่ทำงานใหม่ สัญญาณที่ต้องใช้แผนมากกว่าฝืน

สัญญาณว่า กลัวเป็นตัวปลอมในที่ทำงานใหม่ อาจต้องใช้แผนมากกว่าการฝืน

เข้าที่ทำงานใหม่ได้สองสามเดือน แล้วรู้สึกว่าตัวเองเหมือนนักแสดงที่ขึ้นไปยืนผิดเวที — ทำอะไรก็รู้สึกว่าไม่ใช่ตัวเอง พูดอะไรก็เกรงว่าใครจะมองออกว่าเราไม่เก่งอย่างที่เขาคิด

ลองจินตนาการว่าความรู้สึกนี้เป็นเหมือนแผนที่เก่าที่เขียนด้วยหมึกจางๆ ที่เรากำลังถืออยู่ มีเส้นทางวาดไว้บางส่วน แต่จุดหมายปลายทางเลือนรางจนมองไม่เห็น ยิ่งฝืนเดินตามเส้นที่มองไม่ชัด ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองกำลังหลงทาง

กลัวเป็นตัวปลอม ไม่ได้แปลว่าเราไม่มีความสามารถ

ความรู้สึกที่ว่า "ตัวเองไม่สมควรอยู่ตรงนี้" ไม่ได้เกิดจากการที่เราขาดคุณภาพ แต่มันเกิดจากการที่เรายืนอยู่ในที่ที่ระบบ วัฒนธรรม และสภาพแวดล้อมไม่ได้หล่อหลอมให้เรามองเห็นคุณค่าของตัวเอง ลองสังเกตดูสิ — เวลาอยู่ที่ทำงาน เราเผชิญอะไรบ้าง คำชมที่รู้สึกจะไม่จริงใจ ความคาดหวังที่ค่อยๆ สะสมจนเบียดบังพื้นที่หายใจ หรือบรรยากาศที่ทำให้รู้สึกว่าถามอะไรก็เป็นเรื่องน่าอับอาย

ถ้าความรู้สึกนี้ก่อตัวมาเรื่อยๆ จนทับถมเป็นชั้นๆ มันก็ไม่ใช่เรื่องแปลกที่เราจะเริ่มตั้งคำถามว่า ลาออกดีไหม กลัวเป็นตัวปลอมในที่ทำงานใหม่ แล้วความกลัวนี้มันบอกอะไรเราจริงๆ

สัญญาณที่บอกว่าเราอาจต้องการมากกว่าการฝืนทน

เมื่อไหร่ก็ตามที่รู้สึกว่าต้องสวมบทบาทคนอื่นทุกวันเพื่อให้รอดในที่ทำงาน นั่นไม่ใช่ความอ่อนแอ — แต่เป็นสัญญาณจากข้างในที่พยายามบอกว่าสิ่งที่เราต้องการอาจไม่ใช่การปรับตัวให้เข้ากับที่ที่ไม่เหลือพื้นที่ให้เราเป็นตัวเอง แต่เป็นการเตรียมแผนที่ใบใหม่ที่ชัดเจนกว่า แผนที่ที่มีจุดหมายที่เราเลือกเอง ไม่ใช่ที่ใครกำหนดให้

เริ่มต้นด้วยการถามตัวเองให้ชัด

ลองหยิบกระดาษมาเขียนสิ่งที่ทำให้รู้สึกแย่ที่สุดในแต่ละวัน ไม่ต้องสละสลวย เขียนแบบคนที่เหนื่อยล้าจนไม่มีแรงปรนิบัติตัว แล้วมองหาว่ามีอะไรซ้ำๆ กันบ้าง บางทีสิ่งที่เราคิดว่าเป็นความอ่อนแอของเรา อาจเป็นเพียงความไม่ต้องกันระหว่างเรากับที่ที่เรายืนอยู่

และเมื่อเริ่มเห็นภาพชัดขึ้น ก็เริ่มเขียนแผนที่ใบใหม่ได้เลย ไม่ต้องสมบูรณ์ ไม่ต้องรู้จุดหมายปลายทางทุกอย่าง แค่รู้ว่าก้าวต่อไปเป็นยังไง อยากเก็บเงินกันกี่เดือนก่อนจะขยับ อยากเรียนรู้ทักษะอะไรเพิ่ม หรืออยากลองสมัครงานแบบไหนดูบ้าง

แผนที่เก่าใบนั้นเขียนด้วยหมึกจางๆ ของความคาดหวังที่คนอื่นวาดให้ แต่แผนที่ใบใหม่ — เราเขียนเองได้ ด้วยหมึกที่เลือกเอง เดินด้วยความเพียรของตัวเอง และถึงจุดหมายที่มีความหมายสำหรับเราจริงๆ