วันอาทิตย์ทำไมถึงหนักแบบนี้ ทั้งที่ไม่ได้เกิดอะไรขึ้น

อยากหนีจากงาน แต่ยังไม่รู้ว่าหนีไปไหน — แค่รู้ว่าคืนวันอาทิตย์มันหนักเกินกว่าจะเรียกว่าปกติ

ไม่ได้ง่วงนอน แต่ก็ไม่อยากตื่น นาฬิกาปลุกตั้งไว้แล้ว โทรศัพท์อยู่ข้างหมอน สมองไม่ได้คิดถึงงานโดยตรง ไม่มีนัดที่กลัว ไม่มีปัญหาค้างคาอยู่ แต่มีอะไรบางอย่างหนักๆ ทับอยู่บนหน้าอกก่อนที่วันจันทร์จะมาถึง

ถ้ารู้สึกแบบนี้อยู่ — ไม่ได้แปลกเลย และมันไม่ใช่ความอ่อนแอ

ความรู้สึกหนักที่ไม่มีชื่อชัดๆ

หลายคนพยายามอธิบายตัวเองว่า 'ก็แค่ไม่อยากทำงาน ใครมันอยากล่ะ' แต่สิ่งที่รู้สึกจริงๆ มันต่างกัน

มันไม่ใช่แค่ความขี้เกียจ ไม่ใช่แค่ไม่อยากตื่นเช้า มันเป็นความรู้สึกที่หนักกว่านั้น เหมือนมีอะไรค้างอยู่ในอากาศ ยังไม่ได้แก้ ยังไม่ได้ตัดสินใจ ยังไม่ได้พักจริงๆ และมันสะสมมาเป็นเวลานานแล้ว

นักจิตวิทยาเรียกมันว่า Sunday Dread — ความหนักใจก่อนวันทำงาน ที่เกิดขึ้นไม่ใช่เพราะวันจันทร์มันน่ากลัว แต่เพราะจิตใจกำลังส่งสัญญาณว่ามีบางอย่างที่ต้องการความสนใจ

มันไม่ใช่ความผิดปกติ มันคือร่างกายและจิตใจที่กำลังทำงานตามปกติ — ส่งสัญญาณให้เรารับรู้

ร่างกายรู้ก่อนที่ใจจะยอมรับ

สิ่งที่น่าสนใจคือเราเก่งมากในการส่งสัญญาณ แต่ก็เก่งไม่แพ้กันในการไม่ฟังมัน

ตื่น แต่งตัว ไปทำงาน ทำหน้าที่ครบ ยิ้มให้เพื่อนร่วมงาน กลับบ้าน แล้วก็ทำซ้ำ ทุกวัน ทุกสัปดาห์ บางวันก็โอเค บางวันหนักกว่าปกติ แต่ก็ 'ผ่านมาได้'

แต่ 'ผ่านมาได้' กับ 'ดี' คือคนละสิ่งกัน

'ยังไหว' หมายความว่ายังไม่พัง ลุกขึ้นได้ ทำงานต่อได้ แต่ไม่ได้แปลว่ามีพลังงาน มีความสุข หรือรู้สึกว่าสิ่งที่ทำอยู่มีความหมาย

ถ้าหยุดฟังสัญญาณนานพอ ร่างกายก็จะหยุดส่งสัญญาณ — ไม่ใช่เพราะหาย แต่เพราะหมดแรงส่งแล้ว

มันไม่ใช่เรื่องของวันจันทร์

วันจันทร์ไม่ใช่ศัตรู มันแค่เป็นวันที่ทำให้สัมผัสกับความรู้สึกที่มีอยู่แล้ว

ลองถามตัวเองเงียบๆ ว่า ถ้าพรุ่งนี้ไม่ใช่วันทำงาน ถ้าไม่ต้องกลับไปที่เดิม ความรู้สึกหนักนั้นจะหายไปเลยมั้ย หรือแค่เบาลงชั่วคราว?

คำตอบของคำถามนั้น ไม่ต้องบอกใคร แต่มันจะบอกเองว่ากำลังจัดการกับ 'วันจันทร์' หรือกำลังจัดการกับ 'อะไรบางอย่างที่ใหญ่กว่านั้น'

ถ้ารู้สึกแบบนี้ซ้ำๆ ลองเริ่มจากตรงนี้ก่อนนะ

รู้สึกแบบนี้ซ้ำๆ ทุกอาทิตย์ ไม่ใช่สัญญาณให้รีบตัดสินใจอะไรใหญ่ในทันที แต่มันเป็นสัญญาณให้หยุดฟังตัวเองก่อน

ความรู้สึกนี้มีอยู่จริง และมันไม่ใช่ความอ่อนแอ — มันคือร่างกายที่กำลังพยายามบอกอะไรบางอย่าง

ตั้งชื่อให้ความรู้สึก — แทนที่จะบอกว่า 'ก็แค่เหนื่อย' ลองบอกให้ตรงกว่านั้น ว่า 'กำลังรู้สึกหนักก่อนวันทำงาน และมันเกิดขึ้นทุกอาทิตย์แล้ว' การตั้งชื่อช่วยให้จัดการได้ดีขึ้น แทนที่จะให้มันลอยอยู่โดยไม่มีที่จับ

อย่าเพิ่งรีบแก้ — ความรู้สึกนี้ไม่ต้องการการแก้ปัญหาตอนนี้ มันต้องการการรับรู้ก่อน การบอกตัวเองว่า 'รู้สึกแบบนี้ก็ได้ มันไม่ได้แปลว่าอ่อนแอ' มันสำคัญกว่าการรีบหาทางออกในทันที

สังเกตว่ามันพูดถึงอะไร — ความรู้สึกหนักนี้ถ้าหยุดฟัง มันกำลังบอกอะไร? เบื่องาน? เหนื่อยกับคนบางคน? อยากลองทำอะไรใหม่? หรือแค่ต้องการพักจริงๆ? คำตอบไม่ต้องชัดเจนทันที แค่เริ่มสังเกตก็พอ

ไม่ต้องตัดสินใจอะไรคืนนี้นะ แค่รับรู้ว่าความรู้สึกนี้มีอยู่ — และมันบอกว่ามีบางอย่างที่ต้องฟัง

ถ้าอยากวางแผนการเปลี่ยนแปลงแบบมีระบบ

ถ้าความรู้สึกแบบนี้เริ่มหนักพอที่จะคิดถึงการเปลี่ยนแปลงจริงๆ ที่พักใจรวบรวมทุกอย่างที่ต้องรู้ก่อนลาออกไว้ในคู่มือเล่มนี้ ตั้งแต่การเช็กว่าพร้อมมั้ย วางแผนเงิน หาทางเลือก ไปจนถึงชีวิตหลังจากก้าวออกมา

→ [คู่มือ Exit Plan: 100 ใบลาออก ไม่เท่า 1 ใบแจ้งหนี้] ← (ใส่ link ทีหลัง)

วันอาทิตย์ที่หนักไม่ใช่ศัตรู มันแค่เป็นวันที่ใจพูดดังขึ้น — ถ้าเริ่มฟังมันได้ ก็จะรู้ว่ามันพูดถึงอะไร