รู้สึกผิดเรื่องงานนอกเวลา (Work-Life Guilt)
“เวลาพักคือสิทธิ์ของเธอนะ... โลกไม่ได้จะถล่มถ้าเธอไม่ตอบไลน์ตอนนี้”
สิ่งที่อาจกำลังเกิดขึ้นข้างใน
กำลังดูหนังหรือกินข้าวกับที่บ้าน แต่ใจพะวงอยู่กับเสียงแจ้งเตือนใช่ไหม? รู้สึกเหมือนเป็นคนไร้ความรับผิดชอบถ้าไม่สแตนด์บายตลอดเวลา... อยากให้ท่องไว้ว่า "งานคือส่วนหนึ่งของชีวิต ไม่ใช่ทั้งหมดของชีวิต" การพักผ่อนคืองานที่สำคัญที่สุดตอนนี้
ส่วนประกอบของความรู้สึกนี้
- เส้นแบ่งระหว่างงานกับชีวิตส่วนตัวที่เลือนรางในยุคดิจิทัล
- วัฒนธรรมองค์กรที่คาดหวังการตอบสนองทันที (Always-on)
- ความกลัวว่าจะดูไม่ทุ่มเทเมื่อเทียบกับคนอื่น
พักใจใน 2 นาที
ปิดแจ้งเตือน (Do Not Disturb) 1 ชั่วโมง แล้วทำอะไรก็ได้ที่ไม่ใช่หน้าจอ