ที่พักใจ — รวมบทความจิตวิทยาและการดูแลตัวเองที่เขียนมาเพื่อทุกคนที่มีความกังวลใจ
เราเชื่อว่า "ความเข้าใจ" คือก้าวแรกของการเยียวยา บทความของเราจึงไม่ได้เน้นเพียงแค่การบอกให้เธอ 'สู้ๆ' แต่เน้นการรับฟัง ยืนยันความรู้สึก และมอบเครื่องมือทางจิตวิทยาที่ทำได้จริง เพื่อให้วันนี้ของเธอเบาลงกว่าเดิมอีกนิด
เรานำทฤษฎีทางจิตวิทยามาถอดรหัสให้กลายเป็นเรื่องที่เข้าใจง่าย เหมาะกับไลฟ์สไตล์ของคนทำงานที่เวลาเป็นสิ่งมีค่า
ทุกตัวอักษรกลั่นกรองมาจากความเข้าใจในความเจ็บปวด เพราะเราเชื่อว่าไม่มีใครควรต้องแบกโลกทั้งใบไว้เพียงลำพัง
มากกว่าแค่แรงบันดาลใจ คือขั้นตอนเล็กๆ (Micro-steps) ที่เธอสามารถเริ่มทำได้ทันทีเพื่อให้สุขภาพจิตดีขึ้นอย่างยั่งยืน
12 บทความจากทั้งหมด 71 บทความ

พอเดินเข้าสู่ช่วงสามเดือนสุดท้ายของปี เคยรู้สึกกระวนกระวายใจมั้ย... เมื่อมองกลับไปที่ลิสต์เป้าหมายที่เราเขียนไว้ตอนต้นปี บางอย่างก็ยังไม่ได้เริ่ม บางอย่างก็ค้างคาไว้

พอก้าวเข้าสู่เดือนตุลาคม บรรยากาศรอบตัวมันดูจะเร่งรีบขึ้นมาทันตาเห็นเลยมั้ย... เสียงจากที่ทำงานเริ่มพูดถึงเป้าหมายปลายปี รายงานสรุปผลงาน หรือแผนงานของปีหน้า ในขณะที่

เคยสังเกตมั้ย... ยิ่งเข้าใกล้เดือนสุดท้ายของปีมากเท่าไหร่ ไหล่ของเราก็ดูจะหนักขึ้นเรื่อยๆ มันไม่ใช่ความหนักจากสิ่งของ แต่มันคือความหนักจาก "แรงกดดันก่อนสิ้นปี" ที่ถา

ในวันที่ทุกอย่างรอบตัวดูจะเอาแน่เอานอนไม่ได้ แผนงานที่เตรียมไว้ถูกเลื่อน ข่าวสารที่ได้ยินทำให้ใจสั่น หรือความเปลี่ยนแปลงในที่ทำงานที่รวดเร็วเกินตั้งตัว เคยรู้สึกมั้ย

เคยมีบางวันมั้ย... ที่เรารู้สึกเหมือนเป็นนักวิ่งที่กำลังจะหมดแรงกลางสนามแข่ง เรามองเห็นเส้นชัยของปีอยู่ข้างหน้า แต่ขาทั้งสองข้างกลับหนักอึ้งจนก้าวไม่ออก สายตาเรามองไ

ในโลกที่ทุกอย่างดูจะหมุนเร็วขึ้นทุกวัน และเต็มไปด้วยความไม่แน่นอนที่เราควบคุมไม่ได้ หลายคนอาจจะเผลอตั้งมาตรฐานให้ตัวเองสูงลิ่วเพื่อเป็นเกราะป้องกันความกลัว เราพยายาม

เคยเป็นมั้ย... ในวันที่คนรอบข้างเริ่มวางแผนเที่ยวช่วงวันหยุดยาว หรือพูดถึงการกลับไปหาครอบครัว แต่ในใจเรากลับรู้สึกวูบโหวงอย่างบอกไม่ถูก ความตื่นเต้นที่ควรจะมี กลับถู

เคยรู้สึกมั้ยว่า บางสัปดาห์งานก็ไม่ได้เยอะกว่าปกติ แต่ทำไมกลับบ้านมาแล้วรู้สึกเหมือนพลังงานถูกสูบจนเกลี้ยง? เราไม่ได้เหนื่อยแค่เพราะเดดไลน์ หรือจำนวนอีเมลที่ต้องตอบห

เคยเป็นมั้ย... ที่พยายามทำตามคำแนะนำเรื่องการ "กลับมาฟังเสียงตัวเอง" หรือลองทำพิธีกรรมเล็กๆ (Rituals) เพื่อจัดระเบียบความรู้สึกให้เข้าที่เข้าทาง แต่พอทำไปสักพัก แทนท

ทำไม "พิธีเล็กๆ เพื่อจัดระเบียบใจ" ถึงสำคัญ และทำไมพักเท่าไหร่ก็ยังเหนื่อย นอนก็นอนแล้ว วันหยุดก็นอนยาวๆ ทั้งวันแล้ว... แต่ทำไมตื่นมาก็ยังรู้สึกหนักอึ้งเหมือนเดิม?

ภาระใจที่ซ่อนอยู่หลัง "การปล่อยบางเป้าหมายอย่างมีสติ" ภายนอกเธอดูเหมือนคนที่จัดการทุกอย่างได้ดีใช่มั้ย? งานก็เดิน ชีวิตก็ดูปกติ แต่ทำไมข้างในมันเหมือนมีก้อนหินหนักๆ

ช่วงนี้รู้สึกเหมือนแบตเตอรี่ในตัวเหลือแค่ 1% ตลอดเวลามั้ย? พยายามจะฮึด พยายามจะสู้ แต่ลึกๆ ในใจกลับตะโกนบอกว่า 'ไม่ไหวแล้ว' แล้วพอกลายเป็นคนหมดไฟ เรามักจะเผลอใจร้าย